Landschap

Marokko is te verdelen in 4 natuurlijke landschappen:

Landschap 1:  de Rif

De Rif, evenwijdig aan de Middellandse Zeekust van Marokko, omvat de bergketens vanaf de Moulouyamonding tot aan de Straat van Gibraltar.

Het is een sterk geërodeerd en weinig toegankelijk bergland. De hoogste top in Tidirhine (2456 m). De kust is verder sterk geleed en rotsig.

Landschap 2: het Atlasgebergte

Het bergmassief van de Atlas. Tussen het Rifgebergte en de Midden Atlas in Marokko ligt de poort van Taza, die in het Tertiair een zeestraat tussen Atlantische Oceaan en Middellandse Zee was en nu de voornaamste verbindingsweg met het oosten vormt.

Ten zuiden van de Midden Atlas ligt de Hoge Atlas, verbonden met de zuidelijkste keten, de Anti Atlas.

De Hoge Atlas in Marokko bestaat voornamelijk uit een serie hoge plateaus (tot 2000 m), die de zuidzijde van de vlakte van de Sous begrenzen en in terrassen naar de wadi Dra’a in het voorland van de woestijn afdalen.

Landschap 3: de hoogvlakte van Oost Marokko

De hoogvlakte van Oost Marokko, een steppe in de regenschaduw van de Atlasketens. Hier ligt het brede dal van de 530 km lange Moulouya, die ontspringt op de Midden Atlas en uitmondt in de Middellandse Zee.

Afdalend van het Atlasgebergte naar het zuidoosten ligt op een hoogte van 1500 – 1600 m een plateaulandschap dat door een breuklijn gescheiden wordt van de Sahara.

De tektonische bewegingen langs dit breukvlak veroorzaken soms hevige aardbevingen in Marokko, zoals bijvoorbeeld de verwoesting van Agadir in 1960.

Landschap 4: noordwesten van de Atlas

Er zijn hier drie landschapsvormen te onderscheiden, een vruchtbare kustvlakte, meer binnenwaarts een droog, steppeachtig, minder vruchtbaar plateau en ten slotte een strook aan de voet van het gebergte. Deze strook in Marokko is rijk aan water en vormt een aaneenschakeling van boomgaarden, waarvan de oase van Marrakech het middelpunt vormt.